Historia Glincza

Miejscowość powstała w czasach książąt gdańskich. Po 1308 roku została przejęta przez Krzyżaków, zaś pierwsza wzmianka o Glińczu (dawne nazewnictwo) pochodzi z 1316 roku, kiedy to żukowskie norbertanki zakupiły go od wielkiego mistrza. Od tego czasu, aż do sekularyzacji dóbr klasztornych w 1792 roku zakonnice utrzymywały tu folwark, zwany Wielkim (lub częściej) Starym Glińczem. Po rozbiorach folwark został przejęty przez domenę pruską i sprzedany prywatnemu właścicielowi. Do folwarku Nowy Glińcz (pozostałe dobra krzyżackie, które z czasem stały się własnością szlachty) zaliczano tereny nad Radunią, gdzie w XVI lub XVII wieku wybudowano hamernię Rutki. Grunty Starego i Nowego Glińcza dzierżawione były jako dwa folwarki. Jeden z nich do 1945 roku pozostawał w rękach gowidlińskiego przedsiębiorcy Zielke, drugi zaś (wraz z dworkiem) nabył w 1927 roku gen. Eugeniusz Ślaski. Po 1945 roku Glincz rozwijał się jako wieś typowo rolnicza. We wsi zachowały się częściowo XIX w. zabudowania dawnego majątku- budynki gospodarcze i mocno przebudowany dwór z niewielkim parkiem (własność prywatna). W pobliżu wsi, w lesie znajdują się pozostałości obiektów jednostki wojskowej, którą zlikwidowano na początku lat 90-tych. Obecnie są to budynki socjalne gminy Żukowo. W Babim Dole rozpoczyna się również szlak w kierunku rezerwatu przyrody „Jar rzeki Raduni”.
źródło: http://zukowo.pl